Animais para ver
Hoxe comezamos a nova sección deste blogue, na que se descubriran algúns animais raros ou polo menos diferente para inaugurala comezamos coa toupa de nariz estrelada e o lagarto voador.
Lagarto Voador:
Mide case un metro de longo e o seu color varia dende o verde ata o laranxa oscuro. Todos os colores pertencen a mesma especie, a variación e para adaptarse á vexetación local. Este lagarto Ten un abano de espiñas cartilaxinosas ao redor da cabeza e soporta un alerón de pé. As espiñas están conectadas á base da lingua de maneira que se extendan cando o lagarto abra a boca. Faino para asustar aos depredadores e como señal de cortexo. É o único lagarto que se equilobra ben en dúas patas; os demais corren en duas patas pero caen se deceleran.
Toupa de nariz estrelado.
A toupa de nariz estrelado e o mamífero que come máis rápido. Tarda menos dunha quinta parte de segundo en identificar se algo é comestible e tragalo. O segredo está no anel de 22 tentáculos que ten no nariz. Están cubertos de 25.000 receptores ultra sensibles ao tacto chamados órganos de Eimer. A toupa traballa na escuridade dos túneles ou baixo a auga, pero distingue as larvas comestibles dunha pedra ou dunha concha baleira en 17 milésimas de segundo. Tal velócidade fai que o cerebro traballe ao límite físico das fibras nerviosas. Usa a sua habilidade para comer insectos e crustáceos tan pequenos que non merecen a pena para alguén que coma máis despacio. Tamén é un excelente nadador, mantén unha rede de túneles fluviales de hasta 270m.
Só dez anos logo de presentar o xenoma humano, un consorcio mundial de
científicos logrou ler os xenomas de 1.092 persoas, no que constitúe o
primeiro mapa xenético exacto de case toda a variabilidade humana. O ADN
provén de 14 poboacións de África, Asia Oriental, as dúas Américas e
Europa, incluídos os habitantes da península Ibérica, e por primeira vez
a resolución é suficiente para capturar o 98% das variantes xenéticas
que só aparecen no 1% das persoas. Estas variantes raras son as máis
importantes para determinar a saúde e a propensión á enfermidade de cada
individuo 
Algúns buratos negros, no proceso de acreción de materia, tráganse parte
desta, pero outra parte resulta eyectada nun chorro de partículas que
alcanzan case a velocidade da luz, comentan os investigadores de Astron.
Cando ese fluxo retárdase, créase un tenue globo que pode englobar a
toda a galaxia. O buraco de M87 come cada poucos minutos tanta materia
como ten a Terra, pero converte unha parte dela en radiación e outra
parte en potentes chorros de partículas ultraveloces. A burbulla que se
forma é invisible para os telescopios ópticos, pero se ve ben nas baixas
frecuencias de radio 
En vista de ello la rana aceptó. Sin embargo, a medio camino de la
travesía del arroyo el escorpión le clavó su letal aguijón. “¿Por qué lo
hiciste?”, preguntó la rana mientras ambos se hundían bajo la
superficie. “Es mi naturaleza”, contestó el escorpión"O científico Edward Ou. Wilson sustenta na vida social e o altruísmo o seu novo estudo sobre a esencia do home. Se houbese que resumir en poucas palabras o tema central do libro, "La conquista social de la Tierra", bastaría con
dicir que trata de responder á cuestión de cal é a natureza humana, unha
cuestión que é difícil contestar coa seguridade que o escorpión deu á
ra. Cal é, en efecto, a nosa natureza? O autor desta obra é Edward
Wilson (1929), que non só é un entomólogo de talla mundial,
probablemente o maior experto no estudo das formigas (mirmecoloxía),
senón tamén un magnífico e prolífico autor de libros destinados ao
público xeral, ocupación na que cultivou éxitos de importancia: gañou
dous premios Pulitzer, o primeiro (1979) polo tema ao que agora volve?
Sobre a natureza humana e o segundo (1991) polas formigas, que escribiu
xunto a Bert Hölldobler. Comprender a
natureza humana é para Wilson ser capaces de contestar ás preguntas máis
transcendentales que podemos facernos: de onde vimos?, que somos?
Preguntas que deberían servirnos para facer outra non menos
fundamental, onde imos? A ciencia, como a historia, recordemos,
atopa unha das súas xustificacións máis sólidas se nos serve para actuar
sobre o presente e orientar o futuro.
